لیوان کاغذی دسته دار

در ابتدا، برای چاپ بر روی لیوان های کاغذی از قطعه های لاستیکی که بر روی سیلندر سوار شده بود استفاده می شد، و برای هر رنگ از یک سیلندر متفاوت استفاده می شد. مدت های مدیدی است که از چاپ فلکسوگرافیک استفاده می شود و تولید کنندگان برای تولید بیش از یک میلیون لیوان، عموماً از این روش استفاده می کنند. برای این کار از ماشین آلاتی مانند Comexi استفاده می شود، و در تعدیل این ماشین آلات یک قرقره خیلی بزرگ اضافی وجود دارد که مورد نیاز تولید کنندگان لیوان کاغذی است.

تکنولوژی جوهر نیز تغییر کرده است و جوهرهای آبی، جای جوهرهای حلال را گرفته است. یکی از عوارض جانبی جوهرهای حلال این است که نوشیدنی در لیوان های مخصوص نوشیدنی گرم، بوی حلال را به خود می گرفت، در حالی که جوهرهای آبی این مشکل را برطرف کرده است. برای تیراژ های پایین مانند چاپ افست نیز، روش های دیگر چاپ به کار برده می شد، که طی آن بین 10،000 به 100،000 لیوان چاپ می شود. جوهر چاپ افست نیز تغییر کرده است و هر چند در گذشته جوهر ها حلال بودند، اما امروزه جوهرهای سویا بوی بد لیوان را کاهش داده است. جدید ترین فرایند چاپ، DirectXprinting است، که تعداد بسیار کم، به طور معمول 1000 لیوان را چاپ می کند. از گراورتصویری نیز استفاده می شود، اما بسیار گران قیمت است و به طور معمول تنها در مواردی استفاده می شود که نیاز به کیفیت بسیار بالای چاپ مانند ظروف بستنی دارد.

بازیافت

بیشتر لیوان های کاغذی برای یک بار مصرف طراحی شده اند. در ساخت لیوان ها، به دلیل مسائل مربوط به آلودگی، از کاغذ هایی استفاده می شود که خیلی بازیافت نشده باشند. از آنجایی که بیشتر لیوان های کاغذی با پلاستیک (پلی اتیلن) پوشیده شده است، بازیافت آنها غیر معمول است چرا که جداسازی پلی اتیلن در فرایند بازیافت این لیوان ها دشوار است. از سال 2016 فقط دو تسهیلات در بریتانیا وجود دارد که به درستی قادر است  لیوان کاغذی  پلی اتیلنی را بازیافت کنند. در غیاب چنین تسهیلاتی لیوان ها در بهترین حالت دفن می شوند و یا سوزانده می شوند.

یک گروه تجاری بریتانیایی به نام "جیمز کراپر" اولین مرکز جهان برای بازیافت موثر حدود 2.5 میلیارد فنجان قهوه کاغذی را توسعه داده اند که هر ساله در بریتانیا استفاده می شود، و تبدیل به یکی از 14 شرکت بین المللی شده است که به طور رسمی به گروه بازیافت کاغذ (PCRRG) پیوسته اند.

تسهیلات اصلاح فیبر "جیمز کراپر" در جولای 2013 توسط ملکه افتتاح شد، و در آن هم پلاستیک و هم کاغذ را از لیوان جدا می کنند؛ و حصول اطمینان می کنند که هیچ چیز از فرآیند بازیافت هدر نرود. اگر چه لیوان های کاغذی از منابع تجدید پذیر (تراشه های چوب 95 درصد وزن) ساخته شده اند، اما محصولات کاغذی در محل های دفن زباله تجزیه نمی شوند، و اگر به صورت غیرهوازی تجزیه شوند، گاز متان تولید می کنند.

تولید کاغذ معمولا نیاز به مواد شیمیایی غیر آلی دارد و پساب ایجاد می کند. لیوان های کاغذی، نسبت به لیوان های پلی استیرن، منابع غیر قابل تجدید بیشتری مصرف می کنند (که تنها پساب قابل توجه آن پنتان است).

بررسی چرخه حیات کاغذ و پلاستیک نشان می دهد، هر دوی آنها تاثیرات زیست محیطی یکسانی دارند. پلی اتیلن (PE) یک پوشش نفتی بر روی لیوان های کاغذی است که می تواند سرعت روند تجزیه زیستی کاغذ از پوشش آن را کاهش دهد.

پلی لاکتیک اسید (PLA) یک پوشش زیستی پلاستیکی زیست تخریب پذیر است که در برخی لیوان کاغذی استفاده می شود. PLA یک منبع تجدید پذیر است، به این معنی که هنگام تخریب زیستی، هیچ پس مانده سمی باقی نمی گذارد. در نتیجه لیوان های PLA-اندود تنها لیوان های کاغذی هستند که می تواند به طور کامل تخریب شوند. همه لیوان های کاغذی را تنها می توان در یک مرکز تخصصی بازیافت کرد.

چندین شهر از جمله پرت لند در ارگون استفاده از لیوان های XPS  را در رستوران ها ممنوع کرده اند.

از دست رفتن زیستگاه درختان

از دست رفتن زیستگاه، به واسطه فنجان قهوه کاغذی 16 اونسی، حدود 09/0 متر مربع (0.93 فوت مربع) تخمین زده می شود. برای تولید 16 میلیارد فنجان قهوه کاغذی که در در سال 2006 در آمریکا استفاده شده است، بیش از 6.5 میلیون درخت قطع شده، 4 میلیارد گالن (15000000 M3) آب استفاده شده و در 253 میلیون پوند (115،000،000 کیلوگرم) ضایعات حاصل شده است. به طور کلی، ایالات متحده 58٪ از تمام لیوان های کاغذی در سراسر جهان، یعنی بالغ بر 130 میلیارد لیوان را استفاده می کند.

http://melivan.ir/

بر اساس آمارهای بدست آمده سالانه بیش از دو میلیون تن مواد پلاستیکی در کشور تولید و به مصرف می رسد. در یک نگاه ساده با صرفه جویی یک کیسه ی پلاستیک در هفته توسط هر خانوار ایرانی می توان از مصرف حدود یک میلیارد کیسه پلاستیکی در سال جلوگیری کرد که این میزان برابر با ۱۰ هزار تن پلاستیک است. کیسه های پلاستیکی برای اولین بار در اواخر دهه ۵۰ میلادی به بازار عرضه و به یکی از نمادهای خرید تبدیل شدند. در ابتدا اهمیتی به میزان تخریب زیست محیطی و آثار سوء آن بر سلامت شهروندان داده نمی شد. تا اینکه از اوایل دهه ۹۰ کشورهای مختلف به فکر بازیافت پلاستیک ها افتادند و دست به اقداماتی از جمله تولید پلاستیک های بازیافتی,تولید محصولات کاغذی و گیاهی زدند و همچنین در کنار این کار دستگاه هایی نیز برای بازیافت نایلکس های دیر بازبافت ایجاد کردند. درحال حاضر، کشورهایی چون بنگلادش و امارات که از لحاظ شاخص های توسعه پایین تر از ایران هستند توانسته اند به طور کامل یا به میزان ۵۰ درصد مصرف مواد پلاستیکی خود را کاهش دهند و از مواد تجزیه پذیر و سازگار با محیط زیست استفاده کنند.
در قاره آفریقا نیز کشورهای روآندا و سومالی استفاده از کیسه های پلاستیکی را به کلی ممنوع کرده اند. همچنین، یکی از تجربه های موفق برای مقابله با بحران زباله های پلاستیک در کشورهایی مانند ژاپن و بعضی از کشورهای غربی، اخذ مالیات به ازای مصرف محصولات پلاستیکی است. به این معنا، که شهروندانی که از کیسه های پلاستیکی یا ظروف یکبار مصرف به جای پاکت استفاده می کنند، ملزم به پرداخت هزینه بیشتر هستند. راهکار دیگری که نقش مهمی در کاهش حجم زباله های پلاستیکی در بسیاری از کشورها داشته و در کشور ما آن طور که باید مورد توجه قرار نگرفته، این است که در بسیاری از کشورها قیمت تمام شده محصولات غذایی یا هر نوع کالای دیگری که در بسته بندی پلاستیکی عرضه می شود، چند برابر قیمت محتوای داخلی آن در نظر گرفته می شود تا خریدار انگیزه داشته باشد، پس از خرید، بسته بندی پلاستیکی کالایی که خریده است را به محل خرید کالا بازگرداند و در ازای آن پول اضافی که پرداخت کرده را پس بگیرد. علاوه بر این، فرهنگ سازی و آموزش شهروندان به منظور جلوگیری از مصرف کیسه ها و کالاهای پلاستیکی از جمله راهکارهایی است که در بسیاری از کشور های دنیا انجام شده و به نتایج مطلوب هم دست یافته است.

لیوان کاغذی